Pervanenin  muma   karşı  duyduğu içten sevgi

Birisi pervaneye:
"Hey zavallı, dedi, git de kendine göre bir sevgili  bul

 

Padişahtan kız isteyen  dilenci,   olmadık hayallere düşmüş olur; ensesine yumruk yer. Hükümdarlar, sultanlar   onun   yüzüne   bakarlarken mum senin gibi bir âşıkı hesaba alır mı? Ve öyle bir mecliste sencileyin bir müflisin yüzüne güler mi?  Herkese tatlı davransa dahi gene seni yakar. Çünkü sen biçaresin..."

Fakat yanık pervane ne cevap verdi, bakın:

"Tuhaf şey, dedi, yansam ne çıkar? Tıpkı Halil İbrahim Peygamber gibi, benim gönlümde de öyle bir ateş var ki mumun şulesi onun yanında âdeta gül olur. Gönül, sevgilinin eteğini kendine doğru çekemez. Bilâkis sevgilinin muhabbeti canın yakasına sarılır. Ben de kendimi kendi isteğimle ateşe atmıyorum; ancak boynumda bir iştiyak zinciri var. Sonra, ateşin, benimle parıldayışı şu ana mahsus değil ki... O beni uzaktan da böyle yakardı.

"Yâr sevilirken kendisine zâhitlikten bahsedilmesine imkân vermez. Ben ki onun ayaklarında ölmeye razı olmuşum, onu sevdim diye beni kim kınar? Mahvolmaya niçin can atıyorum, biliyor musun? Çünkü o varken ben olmasam da olur. Makbul olan yâr odur; ben yanayım ki âşkımın yanışı ona da geçsin.

"Bana niçin, "Git, kendine lâyık olan, derdinden anlayan bir dost bul!" diye öğüt verir durursun... Hali perişan olana bunu söylemek, akrebin soktuğuna "inleme!" demek gibidir. Öğüdü, tesir etmeyeceğini bildiğin bir kimseye verme, ey şaşkın. Elinden dizgini kaçırmış olan zavallıya, "Oğlum, yavaş sür!" demezler. S i n d-b â d kitabındaki şu nükte ne güzel: "Aşk ateştir, öğüt de rüzgârdır, oğlum." Kızgın bir ateş rüzgârla daha yücelir; kaplan, vuruldukça daha çok kızar.

"Ben seni iyi taraflarınla gördüğüm halde sen bana fenalık ediyorsun, istiyorsun ki yüzümü kendime benzer birine döndüreyim. Halbuki; kişi kendinden üstününü aramayı fırsat bilmelidir. Kendin gibisiyle vaktini ziyan edersin. Kendi: benzerlerinin izinde ancak kendini beğenmişler gider; tehlikeli semte ise sarhoşlar yürür.