Bir gün Hz.Ömer (r.a) Medîne-i münevverede gidiyordu. Bir ihtiyâr kadın yol kenârında durmuş idi. Bir başka kadın ona dedi ki,

-İçeri gir, emîr-ül mü'minîn Ömer gidiyor.

Acûze (ihtiyâr) kadın, başını dışarı çıkarıp dedi ki,

-Kimdir, emîr-ül mü'minîn.

-Bir merd idi ki, ona dün Ömer derler idi. Bu gün emîr-ül mü'minîn mi oldu?

Ömer (r.a) hazretleri o sözü işitdi. Geri döndü, dedi ki,

-Ömeri Ömere gösteren o kadın kimdir. Ömerin kendini tanımasına, anlamasına sebeb oldu. Ondan sonra hergün o ihtiyâr kadının kapısına gelirdi ve derdi ki,

-Atılacak çöpün var ise atayım, hizmetin var ise göreyim. Destin boş ise ver, su getireyim. Zîrâ Ömeri senden gayri kimse tanımadı.